Söhbət şəhərlərdə əsas problemin sıxlığın özü yox, onun necə idarə olunmasından getdiyini göstərir.
Müqayisə üçün bəzi şəhərlərin göstəricilərinə baxaq:
London — 1602 km², 10,1 milyon nəfər
Paris — 105,4 km², 2 103 778 nəfər
Berlin — 891,3 km², 3 782 202 nəfər
Bakı — 2140 km², 2 813 800 nəfər
Bu rəqəmlər ilk baxışdan sadəcə ölçü və əhali fərqini göstərsə də, əslində daha vacib bir məqamı ortaya qoyur: sıxlıq təkbaşına problem deyil.
Məsələn, Paris çox kiçik ərazidə çox yüksək sıxlığa malikdir. Buna baxmayaraq şəhər:
– güclü ictimai nəqliyyat şəbəkəsi;
– piyada yönümlü küçələr;
– funksional və qarışıq istifadə zonaları
sayəsində effektiv işləyir.
Eyni şəkildə London və Berlin daha geniş ərazilərə malik olsalar da, sıxlıq düzgün paylandığı və nəqliyyat sistemi ilə dəstəkləndiyi üçün şəhər həyatında balans qorunur.
Digər tərəfdən, Bakı daha böyük əraziyə və orta hesabla daha aşağı sıxlığa malik olsa da:
– sıxlıq müəyyən nöqtələrdə yığılır;
– funksiyalar (iş, yaşayış, xidmətlər) ayrıdır;
– ictimai nəqliyyat hər yerdə alternativ deyil.
Bu isə tıxac, uzun məsafəli gündəlik hərəkət və vaxt itkisi yaradır.
Nəticə olaraq: şəhərin uğuru sıxlığın səviyyəsi ilə yox, onun idarə olunması ilə ölçülür.
Düzgün idarə olunan sıxlıq:
– şəhəri daha canlı edir;
– iqtisadi aktivliyi artırır;
– nəqliyyatı optimallaşdırır.
Yanlış idarə olunan sıxlıq isə:
– tıxac;
– qeyri-bərabər inkişaf;
– aşağı həyat keyfiyyəti
ilə nəticələnir.
Rauf Ağamirzəyev
